
Witam w sekcji poświęconej medycynie górskiej. Jestem lekarzem z pasją górską.
Zapraszam do zapoznania się z wybranymi aspektami problemów medycznych w górach. Wielu ich można uniknąć lub je zmniejszyć. Nie należy natomiast nigdy żadnego z objawów bagatelizować.
Choroba wysokościowa jest stanem chorobowym spowodowanym brakiem adaptacji do warunków panujących na dużych wysokościach (brak aklimatyzacji). Z reguły pojawia się na wysokościach powyżej 2500 m n.p.m.. W międzynarodowej klasyfikacji chorób opublikowanej przez Światową Organizację Zdrowia oznaczona symbolem T70.2 („Wikipedia”). Objawami choroby wysokościowej są: ból głowy, bezsenność, drażliwość, zawroty głowy, bóle mięśni, zmęczenie, utrata apetytu, nudności lub wymioty, obrzęki twarzy, rąk i stóp. Jedynym sposobem leczenia jest jak najszybsze przetransportowanie chorego niżej. Jeżeli jest to możliwe należy podać mu do oddychania tlen. Leczenie farmakologiczne ustala i zleca lekarz wyprawowy. Zapobieganie ma na celu zredukowanie lub uniknięcie objawów choroby wysokościowej. Należy wspinać się powoli, oddychać prawidłowo (wdech nosem, wydech przez usta) i pić dużą ilość płynów. Przyjmuje się, że dzienna norma wysokości wspinania na poziomie ponad 3000 m.n.p.m. wynosi około 300 metrów. Wspinając się ponad tę wartość należy zejść na nocleg niżej. W trakcie snu poziom aklimatyzacyjny zmienia się i większość ludzi może kontynuować wspinaczkę następnego dnia.
Choroby wywoływane wysokością:
Choroby wywoływane temperaturą:
Ze względu na panujące na wysokości warunki i ogromny wysiłek organizmu często dochodzi do pogorszenia stanu zdrowia i zaostrzenia dolegliwości dotychczasowych chorób.
Warunki w górach wysokich:
Agata Hajduk